رزاقیت اوست که روزی و روزی خور ، رزق و مرزوق را عاشق یکدیگر کرده و در پی یکدیگر برانگیخته است . نباید گفت فکر در این موضوعات دخالت در کار خداوند است ، زیرا ما وقتی می‌توانیم در کار خدا دخالت کنیم که‌ بتوانیم به جای او خالق این نظامات و خالق این عالم باشیم ، یا بتوانیم‌ نظامات عالم را از پیش خود به هم بزنیم و قواعد و سنن دیگری به جای‌ اینها برقرار کنیم یعنی همان کاری که ناشدنی است و عقلا محال است . اما ما که به حکم رزاقیت او علاقمند به روزی آفریده شده‌ایم ، به فرمان او در ما جهازات مختلف روزی خوری پیدا شده ، به فرمان او در ما عقل و اندیشه‌ و علاقه به اندیشیدن پیدا شده ، به فرمان دین او حفظ حقوق خود و احترام به‌ حقوق دیگران بر ما فرض شده ، نه تنها در کار خدا دخالت نکرده‌ایم بلکه‌ مجری و مطیع مشیت او هستیم ، اگر فکر نکنیم و اگر تلاش نکنیم و حالت‌ رکود و سکون و موت به خود بگیریم ، بیشتر از اطاعت فرمان خدا دوریم . خداوند متعال هم خالق است و هم رزاق . خالق است یعنی او به وجود آورنده موجودات است ، اگر اراده و مشیت او نبود هیچ چیزی موجود نمی‌شد . رازق است یعنی موجودات را طوری آفریده که احتیاج به رزق دارند آنها هستند که طوری خلق شده‌اند که باید از یک موجود دیگر تغذی کنند تا بتوانند باقی بمانند ، یعنی آن موجود دیگر را به شکلی و ترتیبی جزء وجود خود بکنند و در خود تحلیل ببرند . و باز ممکن است یک موجودی دیگر به‌ شکلی دیگر و ترتیبی دیگر این موجود رزق خود را رزق خود قرار دهد و در خود تحلیل ببرد . صف روزیها وصف روزی خورها از هم جدا نیست . هر